je hebt me alleen gelaten...

je hebt me alleen gelaten
maar ik heb het je allang vergeven

want ik weet dat je nog ergens bent
vannacht nog, toen ik door de stad
dwaalde, zag ik je silhouet in het glas
van een badkamer

en gisteren hoorde ik je in het bos lachen
zie je, ik weet dat je er nog bent

laatst reed je me voorbij met vier
andere mensen in een oude auto
en ofschoon jij de enige was die
niet omkeek, wist ik toch dat jij
de enige was die mij herkende de enige die
zonder mij niet kan leven

en ik heb geglimlacht

ik was zeker dat je me niet verlaten zou
morgen misschien zul je terugkomen
of anders overmorgen of wie weet wel nooit

maar je kunt me niet verlaten
Hans Lodeizen | je hebt me alleen gelaten... | Verzamelde gedichten, Van Oorschot 1996

Ik met mezelf

Het liefste wat ik heb is elf geworden.
Feestje. Daarna ging het liefste wat ik heb
naar huis met het liefste wat ik had.
Het kleine meisje met het grote.
Ik met mezelf. Zo vrolijk.

Want het is goed om ooit
iets te hebben gehad.
Het is beter dan nooit
iets te hebben gehad.


Herman de Coninck uit: 'Enkelvoud', De Arbeiderspers 1991

De waarheid van het seizoen

Het ergste is dat wat ik denk en vind en voel altijd als
een jojo op- en neergaat. Ik ben niet iemand om
enorm vreselijk verschrikkelijk heel erg serieus te ne-
men, zeg ik maar gewoon zelf eerlijk. Dat heb ik heus
door. Ik lieg niet, maar het is wel zo dat ik vaak dingen
meen 'op dat moment'. Ik ben zo'n vrouw die zegt:
'Dat vond ik toen wel,' als een man een stuk touw staat
te knopen en wil weten waarom ik hem niet meer aan-
trekkelijk vind. 'Toen' slaat in zulke gevallen meestal
op drie weken daarvoor, toen ik de man nog eeuwige
trouw beloofde en een lang leven samen en heel veel
kinderen en ik bijna huilend zuchtte dat ik nog nooit
in mijn leven zo verliefd op iemand was gweest (in-
middels ben ik erachter dat dit waarschijnlijk komt
doordat ik 'echte verliefdheid' vaak verwar met 'echte
liefde').

***
Op pagina 28 van Phileine zegt sorry (1996) van Ronald Giphart.

Over de zon en de maan

   Ze knipperde met haar ogen tegen de zon en dacht aan de mythe over de zon en de maan, die als tweeling samen opgroeiden en die van elkaar hielden. De zon liet de ziel van de maan 's nachts schijnen en zij deelde haar geheime kennis met hem. Zolang hun liefde duurde was alles goed in de wereld, maar op een dag kregen ze de boom des levens in het oog, waaraan alle sterren bloeiden.
   Ze raakten allebei verliefd, en ze overtroefden elkaar in hun streven de liefde van de boom te winnen. Maar de boom ging naar de aarde en begon de aarde te vervullen met zijn schoonheid. De zon hielp het nieuwe leven met zijn warmte en het licht dat het denken scherpt, en de maan schonk de verkoeling en deelname aan de geheime kennis.
   Maar de grote liefde tussen zon en maan ging verloren, ze werden rivalen en lieten zich nog maar zelden aan elkaar zien.

***
Op pagina 203 van De zondvloed (1990) van Marianne Fredriksson, uit het Zweeds vertaald door Anna Ruighaver.